گیربکسهای اتوماتیک پیشرفته تویوتا علاوه بر حالت D، معمولاً دو حالت کاربردی دیگر هم دارند:
حالت M (Manual) و حالت S (Sport).
هر دو این حالتها تجربه رانندگی متفاوت و حرفهایتری ایجاد میکنند، اما کارکرد و هدف آنها با هم فرق دارد.
در ادامه، این تفاوتها را کاملاً شفاف و قابلفهم توضیح میدهم.
حالت S، نسخهی اسپرتتر حالت D است. در این حالت، گیربکس:
در حالت S، راننده دنده را کنترل نمیکند، اما میتواند با هل دادن شیفتر، محدودهی دنده را تغییر دهد.
مثلاً S4 یعنی خودرو میتواند تا دنده ۴ بالا برود، اما نه بیشتر.
این حالت برای رانندگی اسپرت، سبقت، یا مسیرهای نیازمند قدرت فوری عالی است.
در حالت M، راننده کنترل کامل تعویض دنده را در دست دارد.
خودرو فقط زمانی دنده را تغییر میدهد که خطر برای موتور یا گیربکس ایجاد شود.
بنابراین حالت M برای کسانی مناسب است که میخواهند مانند دنده دستی، اما بدون کلاچ رانندگی کنند.
این حالت برای کنترل دقیق در سربالاییها، سرازیریها و رانندگی فنی بسیار کاربردی است.
| ویژگی | حالت S (اسپرت) | حالت M (دستی) |
| کنترل دنده | نیمهدستی – تعیین سقف دنده | کاملاً دستی |
| تعویض دنده | خودکار اما با تاخیر و دور موتور بالا | فقط به فرمان راننده |
| مناسب برای | رانندگی اسپرت، سبقت، قدرت بیشتر | شیبها، ترمز موتور، کنترل کامل |
| کنترل مصرف سوخت | معمولاً مصرف بیشتر | بسته به راننده |
| مناسب رانندههای مبتدی | بله | نیاز به کمی تجربه |
| مداخله سیستم | زیاد | کم (فقط هنگام خطر) |
| استفاده در سرازیری | معمولی | عالی (به کمک ترمز موتور) |
| تجربه رانندگی | پویا و پرشتاب | دقیق و حرفهای |
در حالت S، همهچیز تعادل بین قدرت و اتوماتیک بودن است.
در حالت M، کنترل کامل در اختیار راننده است.
جمعبندی نهایی
بهطور خلاصه:
اگر بخواهی رانندگی هیجانیتر داشته باشی یا در سبقت به واکنش سریع نیاز داری، حالت S بهترین انتخاب است.
اگر بخواهی در شیب، سرازیری یا شرایط خاص بر دندهها مسلط باشی، حالت M گزینه ایدهآل است.